SPAWALNOŚĆ STALI

SPAWALNOŚĆ STALI –im mniejsza zawartość węgla tym się lepiej spawa:

STALE WĘGLOWE
C<0,2% - stale spawalne
0,2< C <0,4% - trudno spawalne
C>0,4% - stale niespawalne, (ale dobrze się hartują)

STALE STOPOWE – w celu określenia spawalności stali stopowych należy wykorzystać wzór TREMMLETT’A (wpływ składników stopowych na spawalność stali)
Ce=C+Mn/6+Cr/5+V/5+Mo/4+Ni/15+Cu/13+P/2
Ce –równoważnik węgla w stali
ZALEŻNOŚCI TREMMETT’A: HV=1200Ce-260;
HV=1200Ce-200;
C+Mn+Ni+u+.......<0,6
Stale wysokostopowe są trudno spawalne.

Czytaj dalej...

Zagrożenia przy spawaniu acetylenowo-tlenowym

Chociaż zasady pracy przy spawaniu acetylenowo - tlenowym są podobne jak przy spawaniu łukowym, to występują różnice wynikające z innego źródła ciepła.
W celu zabezpieczenia spawacza i osób przebywających w pobliżu należy sprawdzać:
czy jest wystarczająca wentylacja,
czy spawacz używa odpowiednich filtrów optycznych,
czy wszystkie połączenia w obwodach gazowych są w dobrym stanie i czy nie ma nieszczelności,
czy zawory zwrotne i bezpieczniki są właściwie zamontowane,
czy węże tlenowe i acetylenowe są w dobrym stanie i mają właściwą barwę ; tlen - niebieska, acetylen - czerwoną,
czy reduktory są połączone z butlami we właściwy sposób,
czy butle nie są pochylone o kąt większy niż 45°.
czy wszystkie złącza tlenowe są pozbawione smaru, ponieważ tlen w zetknięciu ze smarami może spowodować wybuch.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa osób pracujących przy eksploatacji urządzeń energetycznych, odbiór złączy spawanych na tych urządzeniach a w szczególności na rurociągach i zbiornikach ciśnieniowych, pracujących pod ciśnieniem rzędu od 0,6 ¸ 16 Mpa odbywa się komisyjnie.

W skład komisji wchodzą:
Pracownik odpowiedzialny za wykonanie remontu urządzenia (brygadzista),
Pracownik kierownictwa, komórki (firmy) odpowiedzialnej za wykonanie remontu,
Spawalnik (technolog), który opracowywał technologię spawania dla danego urządzenia,
Inspektor Dozoru Technicznego.
Odbiór urządzeń dokonywany jest szczególnie skrupulatnie a dokumentem potwierdzającym taki odbiór jest protokół zdawczo - odbiorczy.

Czytaj dalej...

Zanieczyszczenia gazowe

Zwykle gazy powstają w łuku podczas rozkładu topnika lub w wyniku oddziaływania promieni ultrafioletowych i podczerwonych na powietrze. W wyniku tego powstaje ozon, który wywołuje podrażnienie płuc. Kolejnymi gazami, które reagują pod wpływem ciepła i promieniowania ultrafioletowego są tlen i azot. Tworzą się wtedy tlenki azotu powodujące podrażnienie płuc, a w dużym stężeniu sinicę, która z kolei powoduje śmierć. Trzecim gazem toksycznym jest tlenek węgla, który jest trujący, jeśli będzie wdychany w dużych ilościach. Inne gazy są mało toksyczne , ale gazy ochronne powodują wypieranie powietrza z otoczenia mogąc doprowadzić do uduszenia. Należy więc w pomieszczeniach zamkniętych uzupełniać powietrze. środki ostrożności przedsięwzięte w celu zmniejszenia zagrożenia, które powodują gazy muszą zapewnić usunięcie również gazów wytworzonych przez łuk.

Należy więc sprawdzić

czy wloty wentylatorów wyciągowych są wystarczająco blisko posadzki, w wypadku gdy występuje możliwość wcielenia się warstwy gazów ochronnych, czy gazy są wyprowadzane do atmosfery z dala od miejsca pracy, czy gazy gromadzące się nad dnem zbiorników i podobnych zamkniętych pomieszczeń są wymieniane na świeże powietrze, czy jest dostępne wyposażenie do reanimacji.

Ogólną zasadą jest stałe nadzorowanie spawacza pracującego w pomieszczeniach zamkniętych i zbiornikach.

Czytaj dalej...

BHP przy spawaniu - Promieniowanie łuku

Łuk spawalniczy spostrzegamy jako źródło bardzo silnego jaskrawego światła. Na łuk można patrzeć tylko przez filtr optyczny (wbudowany w tarczę spawacza), który obniża natężenie światła do dopuszczalnego poziomu. Łuk promieniuje również w paśmie nadfioletu i podczerwieni. Promieniowanie ultrafioletowe stanowi zagrożenie dla oczu i skóry.
W celu zabezpieczenia spawacza i pracowników pracujących w pobliżu przed promieniowaniem łuku należy sprawdzić:
czy spawacz używa filtru optycznego o właściwej gęstości,
czy jest używane odpowiednie ubranie robocze (ubranie nie palne, fartuch skórzany, getry skórzane, tarcza ochronna, rękawice skórzane itp.)
czy stanowisko spawania jest w miarę możliwości osłonięte w celu ochrony innych pracowników,
czy pracujący w pobliżu pracownicy zostali powiadomieni o zagrożeniach,
czy jest łatwo dostępna pierwsza pomoc w przypadku porażenia oczu.

Czytaj dalej...

BHP przy spawaniu - zagrożenia elektryczne

Podobnie jak inne operacje występujące przy produkcji przedmiotów metalowych, tak i przy spawaniu występują niebezpieczeństwa, które należy w miarę możliwości wyeliminować oraz zastosować odpowiednie środki zabezpieczające. Oprócz zagrożeń typowych dla każdego procesu produkcji, przy spawaniu występują również specyficzne zagrożenia wynikające ze stosowania łuku elektrycznego lub płomienia gazowego.

Podczas spawania łukowego mogą wystąpić następujące zagrożenia:

• zagrożenia elektryczne,
• promieniowanie,
• wytwarzanie gazów i pyłów.

Zagrożenia elektryczne

Porażenie elektryczne wystąpi wtedy, gdy prąd przepłynie przez ciało człowieka i spowoduje skurcz mięśni. Wartość prądu, przy której to nastąpi jest różna dla różnych osób. W celu zabezpieczenia przed porażeniem jest wymagana systematyczna kontrola niektórych części urządzeń.

Należy sprawdzić czy:

• wyłącznik główny jest łatwo dostępny,
• urządzenia są skutecznie zerowane,
• izolacja wszystkich przewodów jest w dobrym stanie,
• wszystkie połączenia elektryczne zostały wykonane za pomocą odpowiedniego osprzętu i są dobrze zamocowane,
• przewód spawalniczy, przewód powrotny, przewód uziemiający mają wystarczający przekrój w stosunku do występujących prądów,

Bardzo ważne jest też unikanie spawania w warunkach dużej wilgotności, gdyż skutki porażenia są wtedy znacznie groźniejsze.

Czytaj dalej...

Technologia przygotowania złącza elektrodą otuloną

Spawanie ręczne elektrodą otuloną umożliwia wykonanie złączy doczołowych, teowych, krzyżowych, narożnych, zakładkowych, nakładkowych, otworowych w dowolnych pozycjach w warunkach montażowych i warsztatowych. W zależności od grubości łączonych elementów ich brzegi muszą być przed spawaniem odpowiednio przygotowane, tak aby zapewnione było prawidłowe wykonanie połączenia przy max. wydajności spawania. Głębokość wtopienia elektrod otulonych, przy nominalnym natężeniu prądu spawania, wynosi zwykle około 3,0mm i do tej grubości złącza spawać można bez ukosowania. Większe grubości blach wymagają ukosowania dwustronnego ( ze względu na warunki montażu w energetyce stosowane sporadycznie), oraz jednostronnego najczęściej stosowanego. Brzegi materiału ukosujemy na V, X, U, Y i 2U. Przed spawaniem brzegi łączonych przedmiotów powinny być dokładnie oczyszczone z wszelkich zanieczyszczeń zakłócających prawidłowy przebieg procesu i obniżających jakość złącza takich jak: smary, farby, lakiery, żużel po cięciu termicznym. Ukosowanie brzegów przedmiotu wykonuje się przez cięcie tlenem, plazmowo lub obróbkę mechaniczną (zalecaną). W celu zachowania w czasie spawania stałej geometrii złącza i odstępu łączonych przedmiotów zaleca się szczepienie lub mocowanie w zaciskach. Długość spoin sczepnych powinna wynosić ok. 15 ¸ 30mm z odstępem około 30 grubości łączonych przedmiotów. Grubość spoin sczepnych nie powinna przekraczać 1/3 przekroju spoiny, a w czasie wykonywania złącza należy spoiny sczepne dokładnie przetopić lub wyciąć.

Czytaj dalej...

Kontakt

Dostępne formy kontaktu:

napisz e-mail: blogspot@interia.eu

lub

zostaw komentarz

Czytaj dalej...

Metody spawania gazowego

Rozróżniamy trzy zasadnicze metody spawania gazowego:

• Spawanie w lewo-do materiałów o grubości poniżej 3mm.
  
• Spawanie w prawo-do materiałów o grubości powyżej 3mm.
• Spawanie w górę-do materiałów wszystkich grubości.
  

a) Spawanie metodą w lewo-polega na prowadzeniu palnika od strony prawej do lewej, przy pochyleniu palnika pod kątem od 60°(przy materiałach grubszych), do 10°(przy materiałach cieńszych). Spoiwo podczas spawania prowadzi się pod kątem około 45°. Przy spawaniu metodą w lewo spoiwo jest prowadzone przed palnikiem. Płomień palnika roztapia brzegi metalu, tworząc otworek w dolnej części spawanego materiału. Spawacz prowadzi palnik prawą ręką, postępowym ruchem w lewo nie czyniąc nim żadnych ruchów bocznych. Bardzo ważne jest aby spoiwo cały czas było w obrębie płomienia, gdyż rozgrzany jego koniec w zetknięciu z powietrzem szybko się utlenia i spawacz wprowadza do spoiny tlenki.


b) Spawanie metodą w prawo-stosuje się przeważnie do grubszych materiałów(ponad 3mm) wymagających ukosowania brzegów. Przy spawaniu w prawo palnik prowadzi się pod kątem 55°,a spoiwo pod kątem 45°. Spoiwo posuwa się za palnikiem od strony lewej do prawej. Palnikiem nie wykonuje się żadnych ruchów poprzecznych, lecz prowadzi się go równomiernie ruchem prostoliniowym wzdłuż brzegów spawanych. Spoiwem trzymanym w jeziorku stopionego metalu wykonuje się ruch(w kształcie półksiężyca lub elipsy) w kierunku poprzecznym do spoiny. Metodę spawania w prawo stosuje się do robót odpowiedzialnych, zwłaszcza rurociągów przeznaczonych do pracy na wysokie ciśnienie i trudne warunki eksploatacyjne (częste zmiany temperatury i ciśnienia)

c) Metodę spawania w górę -stosujemy do wszystkich grubości materiału, przy czym materiał o grubości powyżej 4mm powinien być spawany przez dwóch spawaczy jednocześnie. Palnik należy prowadzić pod kątem 30° do osi pionowej, a drut pod kątem około 20°. Palnik prowadzi się równomiernym ruchem prostoliniowym, a spoiwo ruchem skokowym. Metoda ta pozwala na łatwiejsze utrzymanie oczka oraz mniejsze zużycie gazów.

Czytaj dalej...